– ”Nëse je në dyshim për këtë që të shpallëm, atëherë pyeti ata që kanë lexuar Librin para teje!” – Allahu i Madhëruar i thotë Profetit të Tij: “Nëse dyshon a është e vërtetë ajo që Zoti ka shpallur apo jo, atëherë pyeti ata që e lexonin Librin hyjnor ose shpalljet e mëparshme, para teje. Pyeti ata dijetarë të drejtë, që e shfaqin të vërtetën dhe kurrë nuk e fshehin atë. Ata patjetër do të të miratojnë dhe do të dëshmojnë se ajo që të është shpallur është e vërteta e sigurt dhe në përputhje me shpalljet e Zotit që ata i njohin dhe i kanë pranuar.”
Dikush mund të pyesë: Shumë ithtarë të Librit, jehudë e krishterë e kundërshtuan dhe mohuan Profetin e fundit të Zotit, Muhamedin a.s. Ata nuk pranuan ftesën e tij, që të jetonin sipas Shpalljes e fesë që Ai solli nga Zoti. Atëherë, si është e mundur që Zoti e urdhëron Profetin e Tij që të kërkojë dëshminë e tyre dhe ta konsiderojë atë si argument për vërtetësinë e tij si profet dhe vërtetësinë e Shpalljes dhe fesë së tij?!
Përgjigjja për këtë pyetje është si vijon: Nëse dëshmia i atribuohet një grupi ose pasuesve të një drejtimi të caktuar, ose banorëve të një vendi, atëherë qëllimi është për ata nga mesi i tyre që janë të besueshëm e të drejtë. Ndërsa të tjerët, edhe pse mund të jenë më të shumtë në numër, janë të papërfillshëm dhe nuk i përfshin ai tekst. Dëshmia, që të jetë pranueshme, duhet të bazohet në dituri, sinqeritet dhe drejtësi.
Nga ana tjetër, është fakt historik se ishin të shumtë priftërinjtë e murgjërit e krishterë dhe dijetarët judej që e besuan Shpalljen që iu dha Muhamedit (a.s)nga Zoti i botëve. I tillë ishte p.sh. Abdullah Ibn Selami, e shumë e shumë të tjerë, të cilët pranuan Kur’anin në kohën e Profetit, të kalifëve pas tij dhe më vonë. I tillë ishte edhe Keab el Ahbari.
Dëshmia e ithtarëve të Librit, për të cilën aludohet, bazohet në Librin që ata pasojnë, pra, në Teurat. Nëse në Teurat gjendet diçka që pohon dhe përputhet me atë që gjendet në Kur’an, duke dëshmuar për saktësinë e saj, atëherë edhe nëse të gjithë ithtarët e Librit do të binin dakord që ta refuzonin, do të ishte e pavlefshme dhe e parëndësishme. Ky mohim nuk e rrëzon vërtetësinë e Profetit dhe të Shpalljes së Tij.
Mendohu me kujdes! Allahu i Madhëruar e urdhëroi Profetin e Tij që të argumentonte saktësinë dhe vërtetësinë e Shpalljes së Tij me dëshminë e ehlu kitab-it, madje ta bënte këtë haptazi, ndërkohë që shumë prej tyre ishin shumë të përbetuar për ta penguar e shkatërruar thirrjen e Muhamedit a.s. Nëse ata do të kishin ndonjë mundësi për ta refuzuar atë që tha Zoti, do ta kishin bërë.
Por duke qenë se ata nuk mundën ta mohonin diçka të tillë nga njëra anë, dhe besimi i një pjese të madhe të tyre në këtë Shpallje madhështore nga ana tjetër, ishin argument shumë i fortë që tregonte vërtetësinë e Kur’anit e saktësinë e tij si fjalë e Zotit.
Gjithashtu, nuk është e vërtetuar që shumica e ehlu kitab-it e refuzuan ftesën e Muhamedit. Përkundrazi, ka shumë fakte se shumica e tyre e pranoi atë, me zgjedhje të lirë. Në kohën e Profetit a.s, shumë vende ishin të besimit të krishterë ose hebre. Nuk zgjati shumë dhe shumica e banorëve të Shamit, Misirit, Irakut dhe rrethinave të tyre, që në të shkuarën ishin djepe të besimit të krishterë e judej, pranuan Islamin.
Të vetmit që nuk përqafuan Islamin ishin paria dhe udhëheqësit e tyre, së bashku me një pakicë injorantësh, të cilët i dhanë përparësi më shumë pushtetit dhe ofiqeve, kundrejt besimit të pastër dhe Shpalljes së vërtetë të Zotit.
Shumë nga të paditurit mbetën në fenë e tyre të devijuar thjesht me emër, pa pasur asnjë njohuri dhe bindje. Kështu, për shembull, shumica e el ifrinxh-ëve në fakt janë mosbesimtarë, që nuk pranojnë asnjë profet të Zotit, por deklarojnë se janë të krishterë thjesht për të mos humbur pushtetin dhe si mbulesë për kotësitë e padrejtësitë e tyre. Këtë fakt e di mirë çdokush që njeh gjendjen dhe bëmat e tyre. 101
– ”Pa dyshim, ty të ka ardhur e Vërteta nga Zoti yt, prandaj mos u bëj prej atyre që dyshojnë! Mos u bëj si ata që mohuan argumentet e Allahut, se ashtu do të bëheshe nga të humburit.” – Nga kjo kuptohet se Allahu i Madhëruar na ka ndaluar nga dy gjëra:
- dyshimet rreth Kur’anit, dhe:
- mohimi i Kur’anit, duke mos e pranuar si Libër të Zotit.
E si mund të mohohen apo të vihen në dyshim ajetet e qarta të Allahut të sjella në Kur’an?! Ai është mrekullia e Zotit, që nuk pranon asnjë dyshim. Për ata që bien në këtë gabim, Zoti ka treguar se janë të dështuar dhe nuk arrijnë asnjë lloj fitimi. Ata kanë humbur përfundimisht shpërblimin e dynjasë dhe të ahiretit dhe kanë merituar ndëshkimin në të dyja jetët. Dihet mirë se ndalimi nga diçka konsiderohet edhe si urdhër për të kundërtën e saj.
Në këtë mënyrë, nga ajeti kuptojmë se jemi të urdhëruar që të besojmë Kur’anin tërësisht e pa dyshime, me zemër të qartë dhe të qetë për vërtetësinë e tij. E kemi detyrë gjithashtu përkushtimin e plotë për të jetuar sipas mësimeve të këtij Kur’ani. Prej tij duhet të marrim diturinë dhe sipas diturisë së tij duhet të punojmë dhe të ndërtojmë jetën tonë. Vetëm kështu njeriu do të jetë me fitimtarët, që arrijnë qëllimet më të larta dhe virtytet më të plota. Të tillët janë të ruajtur nga dështimi e humbja.
101 Shpërndarja gjeografike e feve.
Në kohën kur Allahu i madhëruar dërgoi Muhamedin a.s si profet tek banorët e tokës, ata ishin të ndarë në 5 – së grupe duke u bazuar në fenë të cilën pasonin. Pra ishin Jehudë, të Krishterë, Mexhusë, Sabi’unë dhe idhujtarë (paganë). Këto ishin 5 – së llojet që patën mbizotëruar në tokë në atë kohë.
– Përsa i përket Jehudëve (çifutëve) pjesa më e madhe e tyre ishte në Jemen, Hajber, Medine dhe rrethinat e saj. Gjithashtu gjendeshin në skajet e Shamit të përzierë si pakicë me nesarat (të krishterët). Ndodheshin gjithashtu në tokën e Persëve të përzierë me Mexhusët (adhuruesit e zjarrit). Prej tyre një pjesë ndodheshin në tokën e arabëve dhe më të përqëndruar ishin në tokën e Hajberit dhe të Medinës (siç u përmend më sipër). Pra Allahu i madhëruar i pati shpërndarë në tokë popuj-popuj apo grupe-grupe nën sundimin e mbretërve dhe shtypësve.
– Ndërsa të Krishterët ishin vendosur në një pjesë të madhe të tokës. Shami ishte i gjithi me krishterë. Toka e Marokut shumica në të ishin të krishterë. Po kështu ishte edhe toka e Egjiptit, Abisinisë (Etiopisë), Sirisë, toka të cilat ndodhen mes Tigrit dhe Eufratit. Gjithashtu edhe toka e Meusilit dhe Nexhranit në Irak etj.
– Kurse Mexhusët ishin të përqëndruar në mbretërinë e Persit dhe çka ishte e lidhur me ta.
– Ndërsa Sabiunët ishin në Haran (qytet në rrugën mes Meusilit dhe Shamit) dhe në një pjesë të madhe të vendeve Romake.
– idhujtarët (paganët) përfshinin gadishullin Arab, vendet e Indisë, Turqisë dhe çka rreth tyre.
Kështu pra fetë e pranishme në botë nuk dalin nga këto pesë fe dhe mbetet vetëm feja e drejtë ashtu si thotë Ibn Abasi: “Në botë ka gjashtë fe; Një fe që është e Rrahmanit (Mëshiruesit) dhe pesë janë të shejtanit. Këto gjashtë fe janë përmendur në Kur’an: “Ditën e Kijametit, Allahu do të bëjë dallimin midis atyre që besuan (në Kur’an) dhe atyre që ishin jehudinj, sabejë, të krishterë, mexhusë dhe idhujtarë. Allahu di dhe sheh gjithçka.” Haxh 17. Kur Allahu i lartësuar dërgoi profetin e Tij, shumica e vendve iu përgjgjën thirrjes së tij, të bindur dhe me dëshirë.
Askush nuk u detyrua me forcë të hyjë në fenë islame. Vritej vetëm ai që bëhej pengesë kundër ftesës islame dhe pengonte thirrësit në thirrjen islame dhe i luftonte ata. Ndërsa ata që ishin paqësorë nuk prekeshin duke zbatuar kështu fjalën e Allahut kur thotë: “Nuk ka detyrim në fe. Është sqaruar e vërteta nga e kota. Kush e braktis (tagut-in) dhe beson në Allahun, ai është kapur pas lidhjes më të fortë, e cila kurrë nuk këputet. Allahu Dëgjon e Di gjithçka.” Bekare 256. Pra me kuptimin: “Nuk ka detyrim në fe.”
Ky ajet zbriti duke pasur për qëllim disa sahabë (shokë të profetit a.) fëmijët e të cilëve ishin bërë të krishterë para islamit dhe kur ata pranuan islamin deshën të detyronin fëmijët e tyre që të pranonin islamin. Por Allahu i madhëruar zbriti ajetet ku i sqaron njerëzve se nuk ka dhunë në fe derisa ata të binden dhe të pranojnë me dëshirë islamin. Në të vërtetë ky ajet përmbledh të gjithë mohuesit (kufarët) duke gjykuar kështu për saktësinë e mendimit të atyre që e lejojnë marrjen e xhizjes prej të gjithë mohuesve dhe mos detyrimit të tyre për të pranuar fenë islame.
Pra ashtu si thanë dijetarët e Irakut e Medines, ose të pranojnë islamin ose të paguajnë xhizjen, paçka se bëjnë përjashtime për disa paganë adhurues putash, duke mos prenuar prej tyre xhizjen. Ai që mediton në historinë e profetit a.s qartësohet se ai kurrë nuk ka detyruar askënd me forcë që të hyjë në fenë e tij dhe se ai ka luftuar vetëm ata që e luftonin. Ndërsa ata që ishin paqësorë nuk i luftonte përderisa ata vazhdonin në këtë gjendje paqësore dhe nuk e thyenin paktin mes tyre, sepse kështu ishte urdhëruar prej Zotit të Botëve. “Si mund të kenë idhujtarët besëlidhje me Allahun dhe të Dërguarin e Tij?! Përjashtim bëjnë vetëm ata, me të cilët ju keni lidhur marrëveshje pranë Xhamisë së Shenjtë. Përderisa ata u përmbahen marrëveshjeve, përmbajuni edhe ju! Allahu i do të devotshmit.”. El teube 7.
Profeti a.s kur erdhi në Medine bëri paqe me Jehudët dhe i la ata në fenë e tyre. Por kur ata e thyen paqen me të dhe filluan me luftë dhe vrasje, atëherë i luftoi ata. Disa prej tyre i liroi, disave prej tyre u bëri mirësi (i fali) dhe disa të tjerë që e merituan i vrau. Po kështu veproi me Kurejshët kur bëri paqe me ta për 10-të vjet (në beslidhjen e Hudejbijes) në vitin e 6-të të hixhretit. Nuk i luftoi ata derisa ishin ata që e thyen besën. Atëherë i luftoi ata në vendet e tyre, ndërkohë që më parë ishin idhujtarët ata që e luftuan atë në luftën e Hendekut dhe të Bedrit.
Edhe pse u bashkuan të gjithë për ta vrarë, nëse do të largoheshin prej tij ai nuk do ti vriste. Pra profeti a.s nuk pati detyruar kurrë askënd që të hyjë në fenë islame me forcë dhe, po kështu askush prej ndjekësve të tij. Madje njerëzit hynë në fenë e tij me dëshirë, kënaqësi, bindje dhe me zgjedhjen e tyre të lirë. Pra shumica e banorëve të tokës hynë në fenë e tij kur e kuptuan se ai ishte profet i vërtetë, i dërguar prej Allahut, Krijuesit të botëve.
Kështu pra banorët e Jemenit, ashtu sikurse përmendët në hadithin e Muadhit, ishin ithtarë të librit. Në hadithin e profetit a.s thuhet: “O Muadh, ti do të shkosh tek një popull që janë ithtarë të librit. E para çështje që ti ftosh le të jetë ftesa në besimin dhe dëshminë se nuk ka Zot tjetër të adhuruar me meritë veç Allahut ……….. hadithi.” Pas dërgimit të Muadh ibn Xhebel ishin të shumtë ata që pranuan Islamin pa asnjë ngutje apo kërcënim.
Edhe në Medine pati shumë prej jehudëve që pranuan islamin, mes të cilëve edhe Abdullahi. Këta përmenden në librat e historisë se hynë në islam pa pasur frikë nga shpata dhe pa pasur dëshirë e synim për jetën e dynjasë, madje hynë në islam në kohën kur ai kishte nevojë më shumë se kurrë për burra, sepse armiqtë ishin të shumtë dhe ai ishte në fillimet e tij. Madje pati prej tyre që pranonte të bëhej armik i familjes së tij dhe hynte në islam duke pranuar sfidën e varfërisë dhe vetmisë prej familjes që dëshironin mosbesimin.
Pra e pranuan islamin jo për post e pasuri, madje i lanë postet e pasuritë e tyre për hir të islamit dhe duke duruar mundimet me fjalë e vepra të mohuesve. Pra nëse shumë prej priftërinjëve, murgjërve etj si këta zgjodhën mosbesimin, sikurse pretendojnë të paditurit, le ta kuptojnë se shumica e banorëve të tokës prej të gjitha grupeve të mohuesve, pranuan islamin. Dhe në këtë mënyrë shumica u bënë muslimanë ndërsa pjesa tjetër ngjante si një qime e zezë në kaun e bardhë.
Po kështu mexhusët. Ishin të shumtë dhe e pranuan islamin të gjithë, përveç një pakice të rrallë prej tyre. Ata u bënë shtete islame ndërsa ata që nuk pranuan islamin mbetën të nënshtruar dhe të detyruar për të dhënë xhizjen. Shumica e Jehudëve po kështu pranuan islamin ndërsa pakica mbeti e shpërndarë nëpër rruzull. Pra fjala e çdo injoranti që thotë se këta popuj e mohuan profetin e islamit Muhamedin a.s është gënjeshtër, mashtrim i qartë dhe pa dyshim në të.
Por edhe nëse do të supozonim se e kanë mohuar, kjo nuk do të ishte një ngjarje e re për profetët. Kështu pati ndodhur me Nuhin që jetoi mes popullit të tij duke i ftuar 950 vjet duke u sjellë atyre argumente të qarta që nuk dyshon në to askush veç atyre që mohuan. Vetëm kryeneçët i kthejnë shpinën të vërtetës.
Shkaqet që pengojnë pranimin e të vërtetës.
Shkaqet që pengojnë pranimin e të vërtetës janë të shumta, prej tyre mund të përmendim:
1. Padituria rreth saj. Ky është shkaku kryesor që pengon shumicën e Ai që është injorant për një çështje e urren atë dhe mbështetësit e saj. Nëse i shtohet injorancës urrejtja për atë i cili e urdhëron në diçka që i është mësuar dhe prezantuar nga të parët e tij si “e keqe”, armiqësia ndaj tij dhe cmira për të, pengesa rritet dhe forcohet. Nëse kësaj i shtohet vështirësia e kundërshtimit të zakoneve të paraardhësve, të dashurve dhe të rrespektuarve të tij, pengesa forcohet edhe më shumë. Nëse kësaj i shtohet mendimi se me pranimin e të vërtetës marin fund pasuria, pushteti pasionet, pengesa bëhet më e fortë.
Nëse pas gjithë kësaj shtohet frika prej ndarjes apo mundimit që mund t’i japin shoqëria familja, të afërmit si dhe humbja e personalitetit mes tyre, humbja e pasurisë dhe e pushtetit, ashtu sikurse ndodhi me Heraklin në kohën e profetit a.s., pengesa zor se kapërcehet. Herakliu e njohu të vërtetën, madje dëshiroi dhe tentoi ta pranojë atë, por populli nuk iu bind dhe nën trysninë e frikës për veten e vet, zgjodhi mohimin kundrejt udhëzimit, pasi ju sqarua e vërteta.
2. Prej shkaqeve më të mëdha në mospranimin e të vërtetës është hasedi (cmira). Kjo është një ndjenjë paralizuese për shpirtin. Kur e shikon cmirëziu që dikujt i është dhënë një mirësi që nuk e ka shijuar dhe ai është ngritur në një gradë që s’e ka provuar, e ndien të vështirë të pranojë të vërtetën prej këtij personi dhe të nënshtrohet duke i lejuar vetes të jetë ndihmëtar e ndjekës i tij. Po a nuk e pengoi Iblisin që t’i bjerë në sexhde Ademit a.s veçse cmira?
Kur e pa që Ademi ishte më i nderuar dhe u ngrit në një vend më të lartë se ai mohoi udhëzimin e Zotit dhe zgjodhi me mendjemadhësi zjarrin ndërkohë që ai ishte vendosur dhe adhuronte Zotin mes melekëve. Kjo është sëmundja që i ndaloi jehudët të besonin e të ndiqnin rrugën e Isait a.s (Jezusit) paçka se e dinin me siguri të plotë se ai ishte i dërguari (profet) i Zotit që u pat ardhur me udhëzim të qartë.
Pra cmira i bëri të mos pranonin këtë profet edhe pse në mes tyre kishte priftërinj e dijetarë që i dinin çështjet e Teuratit dhe profecitë në të. Ndërkohë qe jehudët të shtyrë nga cmira e mohuan Isain që ishte prej tyre dhe i cili as nuk i vrau as nuk i preu por përkundrazi erdhi me mëshirë, lehtësim dhe bamirësi prej Zotit, duke u lehtësuar disa vështirësi dhe duke plotësuar ligjin e Zotit në Teurat, si mund të mendohet se do të jetë qëndrimi i tyre ndaj një profeti të ri që :
- Nuk është prej gjirit të tyre (pra është arab).
- Erdhi me një ligj të ri që qëndron mbi të gjitha ligjet dhe dispozitat e mëparshme dhe është gjykues mbi to.
- U zbulon atyre të gjitha poshtërsitë e të palarat që veprojnë dhe i sqaron njerëzimit punët e tyre të pista në ndryshimin e librit të Allahut, Teuratit dhe ungjillit.
- Që i nxjerr nga shtëpitë e tyre dhe do të jetë mbizotërues mbi ta ashtu siç e gjejnë të shkruar në librat e tyre.
Me gjithë këto të dhëna, si mund të mos i pushtojë haseti, inati, cmira këto zemra? Sikur të mos ishte veçse ky shkak, kjo do të mjaftonte për ato zemra të sëmura që të mos paranojnë të vërtetën. E si mendon se mund të jetë gjendja e një personi që përveç këtij shkaku ka edhe të tjerat që u përmendën më lart?
Mesrur ibn Mahrame (djali i motrës së Ebu Xhehlit, kundërshtarit më të madh të islamit prej politeistëve) duke ju drejtuar dajës së tij (Ebu Xhehlit) thotë: “A e keni akuzuar ndonjëherë Muhamedin për gënjeshtër para se t’i zbriste profecia? – Tha: o djali i motrës time: Pasha Allahun! Muhamedi ka qenë më i drejti mes nesh. Që kur ka qenë djalosh ai thirej (El emin) besniku, i drejti, i vërteti dhe nuk e kemi provuar gënjeshtrën që të dalë prej gojës së tij kurrë ndonjëherë. – Tha: O daja im, atëherë çfarë ju pengon që ta ndiqni? – O bir i motrës time, gjatë gjithë kohrave fisi ynë ka garuar me fisin e Beni Hashim (fisit të profetit a.s) se kujt i takon vendi më i lartë dhe nderimi në shoqëri.
Së fundmi Benu Hashim thanë: Prej nesh erdhi një profet”. E kur do të mundemi ta arrijmë këtë nderim? (prandaj nuk e pranojmë si profet) El texhrid 1/ 13. El Ahnes ibn Sherik, në luftën e Bedrit, I tha Ebu Xhehlit: – “O Ebul Hakim, më njofto për Muhamedin, a është i vërtetë (në atë që thotë) se është profet, apo është gënjeshtar. Më njofto se këtu s’ka asnjë tjetër veç nesh të dy prej kurejshëve dhe nuk të dëgjon kush prej tyre. – Ebu Xhehli tha: Oh varfëri ti! Uall-llahi, Muhamedi është i vërtetë, besnik e i sinqertë. Nuk është njohur ndonjëherë që Muhamedi të gënjejë. Por nëse Benu Kasij (ka për qëllim Benu Hashim fisin e profetit a.s) përparojnë duke mbajtur flamurin duke ushqyer e strehuar pelegrinët dhe duke ardhur prej tyre profet, atëherë çfarë u mbetet fiseve të tjera kurejshe nga nderi dhe respekti. El texhrid 1/14.
Ndërsa jehudët e njihnin Muhamedin a.s ashtu si njihnin fëmijët e tyre. Thotë Ibn Is’haku: “Më ka treguar Asim ibn Umer që transmeton prej Katades që e transmeton prej një dijetari të fisit Beni Kurejdha i cili ka thënë: – A e dini se kush ka qenë shkaku, që Esed dhe Tha’lebe dy bijtë e Se’ijeh dhe Esed ibn Ubej të cilët nuk kanë qenë prej fisit Beni Kurejdah dhe as prej fisit Benu Nadir, të pranuan islamin? – Thashë (katade): Jo. – Tha dijetari: Në atë kohë erdhi tek ne një burrë i ndershëm, i shkëlqyer, i devotshëm dhe fetar prej jehudëve të Shamit. Ai ardhi tek ne 2 vjet para shpalljes së profecisë së Muhamedit a.s.
Duke parë cilësitë e tij të mira, kur na pakësohej prodhimi dhe na thahej toka për pikën e shiut, i drejtoheshin atij me fjalët: – “O Ibn Hejban, (kështu e thërisnin) : Eja të lutemi që Zoti të na sjell shi! – Thoshte: Jo, uallahi nuk e bëj deri sa të shpërndani sadaka. – Ne e pyesnim: Sa? – Thoshte masën dhe dilte në shesh ndërkohë që vapa e thatësira arrinte kulmin dhe luteshim të gjithë për shi. E pra betohem në Zotin që pa u ngritur ai nga vendi i lutjes së tij fillonte të binte shiu i shumëpritur. Kjo pati ndodhur shumë herë.
Kur ju afrua vdekja, njerëzit u mblodhën tek ai dhe dëgjonin fjalët e tij kur thoshte: “O bashkësia e jehudëve, si mendoni ju, pse e lashë tokën e begatshme të Shamit për të ardhur në këtë tokë ku mbretëron thatësira dhe uria? – I thanë: Ti e di më mirë. – Tha: “Dola në këto vise (në Medine) për të pritur profetin, koha e të cilit është afruar dhe vend-emigrimi i tij do të jetë (Medina) këto vise. Kur të dalë pasoni rrugën e tij e përkraheni atë sepse ai është dërguar për të derdhur gjak, e për të robëruar familjet e gratë e atij që e lufton. Pra le të mos ju pengojë ky fakt prej ndjekjes dhe përkrahjes së tij! Tha këto fjalë dhe vdiq.
Dhe kështu pra në kohën kur hynë muslimanët në Kurejdah, 3 djelmoshat që përmendëm në fillim thanë: “ O grup i jehudëve: Ky është personi për të cilin ju foli Ibn Hejbani. Thanë jo nuk është ai. Thanë djelmoshat: Po uall-llahi, këto janë cilësitë e tij, dhe pranuan islamin duke lënë familjet dhe pasuritë e tyre. Thotë ibn Is’hak: Pasuria e tyre ishte e bllokuar tek idhujtarët dhe, kur u bë çlirimi ju kthye pasuria e tyre.
Thotë Ibn Is’haku: Na ka treguar Salih ibn Ibrahim ibn Abdurahman ibn Auf i cili transmeton prej Mahmud ibn Lebid i cili thotë: Ka qenë mes nesh një Jehud i cili doli një ditë prej ditësh në drekë në vend tubimin e popullit të tij, Benu abdil eshhel, duke u folur dhe duke u përkujtuar ringjalljen, kijametin (katastrofën), zjarrin, xhenetin, llogarinë, peshoren e punëve, atj. Këto fjalë ua tha paganëve të cilët nuk besonin ringjalljen, para se të zbriste profetësia e Muhamedit a.s. – Thanë paganët: Oh i gjori ti o filan.
A vërtetë mendon se njerëzit do të ringjallen pas vdekjes së tyre në një vend ku ka zjarr dhe xhenet për t’u shpërblyer për punët e tyre?! – Tha djaloshi: Po uall-llahi, është më e dashur për mua të ndizni zjarrin më të fortë që egziston në këtë botë dhe të më digjni atje vetëm e vetëm që të shpëtoj prej zjarrit pas ringjalljes. – Thanë: E kush është argument për këto që thua? (pra për egzistencën e këtij zjarri?) tha: Ardhja e një profeti që do të vijë prej këtyre vendeve dhe bëri me shenjë nga Mekja dhe Jemeni.
– Thanë e kur do ta shohim këtë profet? – duke hedhur vështrimin nga unë (Mahmud ibn lebid) që isha më i vogli i familjes sime dhe isha ulur në pragun e portës së familjes sime, tha: – Kur të piqet mosha e këtij djaloshi do ta dalë ky profet. Dhe vërtetë nuk kaluan ditët dhe netët veçse Allahu e dërgoi profetin e tij të fundit, Muhamedin a.s, dhe jehudi ishte akoma gjallë. Ne e besuam profetin a.s dhe e përkrahëm atë kurse jehudi e mohoi nga cmira e inati (që profeti ishte prej arabëve e jo prej jehudëve). – I thamë jehudit: A nuk je ti që na fole për profetin? – Tha: nuk është ai, nuk është ai për të cilin ju kam folur (megjithatë asnjë profet nuk erdhi më pas Muhamedit a.s) [1]
Thotë ibn Is’haku: Më ka treguar Asim ibn Umer që transmeton prej Katades i cili ka thënë: “Më kanë treguar dijetarët tanë të vjetër duke thënë: Askush prej arabëve nuk ka qenë më i ditur se ne për çështjen e profetit a.s. Kjo për faktin se jetonim me jehudët pra i kishim pranë dhe ata kishin libër qiellor kurse ne ishim paganë që adhuronim putat. Kur ne i mundonim ose u sillnim ndonjë dëm që e urrenin na drejtoheshin me fjalët: “Duroni, duroni, së është afruar koha që të dalë një profet të cilin do ta pasojmë dhe së bashku me të do t’ju vrasim e shfarosim, si popullin e Adit dhe të Iremit.
Kur Allahu e dërgoi profetin e Tij, Muhamedin a.s, ne e përkrahëm atë kurse ata e mohuan dhe për këtë çështje Allahu i lartësuar shpalli ajetet në Kur’anin e shenjtë ku thuhet: Atyre u erdhi Libri (Kur’ani) prej Allahut, që vërteton atë që e kishin pranë, dhe përpara kësaj, ata shpresonin me ardhjen e tij (Muhamedit) ndihmën (e Allahut) kundër jobesimtarëve. Por, kur u erdhi ai (Muhammedi) që e njihnin mirë, ata e mohuan atë.
Mallkimi i Allahut qoftë mbi jobesimtarët! Sa i shëmtuar është çmimi, për hir të të cilit ata shitën veten! Atë që e shpalli Allahu, ata nuk e besuan nga zilia e tyre. Ata nuk mund ta pranonin që Allahu, me mirësinë e Tij, t’ia zbriste Shpalljen kujt të dëshironte prej robërve të Vet. Prandaj ata merituan zemërim mbi zemërim. Jobesimtarët kanë dënim poshtërues. Bekare 89 [1]
Përmend Hakimi dhe të tjerë veç tij duke transmetuar prej Ibn ebi Nexhih i cili transmeton prej Alij el ezdij i cili ka thënë: “Jehudët luteshin gjithmonë duke thënë: “O Zoti ynë! Dërgoje për ne këtë profet që të gjykojë mes nesh dhe njerëzve! [1]
Seid ibn Xhubejr transmeton prej Ibn Abasit që ka thënë: “Jehudët e Hajberit zvillonin luftra me fisin e Kajs ibn Ajlan që quhej Gatafan, dhe gjithmonë lufta përfundonte me humbjen e jehudëve derisa ata (jehudët) filluan të luteshin me një lutje: O Zoti ynë! Për të drejtën e Muhamedit, profetit analfabet (që nuk di shkrim e lexim) të cilin ke premtuar që ta nxjerrësh për ne në kohën e fundit, ne të lutemi që të na ndihmosh kundër tyre (kundër Gatafanit). Ai thotë: “Sa herë që luteshin me këtë lutje para luftës me Gatafanin, arinim fitore kundër tyre. Por kur Allahu i lartësuar e dërgoi profetin e Tij a.s ata e mohuan dhe nuk e pranuan si profet.
Atëherë Allahu i lartësuar shpalli ajetet: ” Atyre u erdhi Libri (Kur’ani) prej Allahut, që vërteton atë që e kishin pranë, dhe përpara kësaj, ata shpresonin me ardhjen e tij (Muhamedit) ndihmën (e Allahut) kundër jobesimtarëve. Por, kur u erdhi ai (Muhammedi) që e njihnin mirë, ata e mohuan atë. Mallkimi i Allahut qoftë mbi jobesimtarët! Bekare 88. Pra kërkonin ndihmë nga Zoti që me dërgimin e këtij profeti tu dhuronte triumfin mbi armiqtë e tyre.
El hakimu e të tjerë veç tij përmendin se kur fisi jehud Beni Nadir u dëbuan nga viset e tyre në Medine, Amr ibn Sa’dij shkoi të shohë ato vise tashmë të braktisura dhe të shkatërruara. Pasi qëndroi pak aty dhe mendoi gjatë, u kthye në fisin e Beni Kurejdhates të cilët i gjeti brenda në faltoren e tyre (sinagogë). Ai i fryu bririt dhe të gjithë u mbodhën. El Zubejr ibnul Beta iu drejtua Amrit dhe itha: “O Ebu Seid! Ku ke qenë sot që s’të kemi parë gjithë ditën? – Amri rrinte gjatë në sinagogë dhe dallohej si një adhurues i përkushtuar në fenë e jehudëve. – Sot pashë disa pamje që më lanë mbresa dhe prej të cilave duhet të nxjerrim mësime. Pashë që vëllezërit tanë u dëbuan nga viset e tyre pas gjithë asj krenarie të hershme, nderi, fisnikërie dhe dijeje aq të spikatur.
Ata u dëbuan dhe i lanë pasuritë dhe madhështinë e tyre të tjerëve. Ata u nxorën nga vendi i tyre të poshtëruar dhe të përulur. E pra, betohem në Teurat se kjo kurrë nuk mund të ndodhë me një popull të cilin Zoti e ka zgjedhur dhe dalluar mbi të tjerët. Para kësaj edhe Ibnul Eshrefit (jehudit që e vranë shokët e Muhamedit a.s) i ndodhi ajo që i ndodhi mu në kështjellën e tij dhe në vendin e sundimit të tij. Po kështu u poshtërua edhe zotëria i tyre Ibnu Shejbete. Ai (Muhamedi) dëboi edhe fisin e Beni Kajnuka të cilët konsiderohen si dijetarët më të mëdhenj të jehudëve dhe ishin të mirë armatosur dhe të fortë. Ai i rrethoi dhe çdo kush që nxorri kokën jashtë prej tyre e skllavëroi, por pasi u negociua me të për ta, ua fali jetën, por, i dëboi nga Medina.
O populli im! Ju keni parë mjaft nga këto që fola, prandaj mu bindni mua dhe ejani të pasojmë Muhamedin. Betohem në Allahun se ju e dini me siguri se ai është profet. Pikërisht për të na foli dhe përgëzoi Ibnu Hejban, Ebu Umejr dhe Ibnu Hau-uas, të cilët ju e dini që janë dijetarët më të mëdhenj të jehudëve. Ata u nisën për tek ne nga Shami, faltorja e shenjtë (Bejtul makdes) për të pritur ardhjen e këtij profeti. Ata na urdhëruan që ta pasojmë dhe ti bindemi atij dhe na porositën që ta përshëndesim atë me selam. Ata vdiqën në fenë e tyre dhe ne i varrosëm në tokat tona.
Të gjithë heshtën dhe askush nuk foli qoftë edhe një fjalë te vetme. Pastaj ai foli njëlloj si më sipër dhe i frikësoi dhe këcënoi se edhe ata do ti presë i njëjti fat, lufta, vrasja, robërimi ose dëbimi. Zubejr Ibnu Beta foli e tha: Betohem në Teurat se unë i kam lexuar cilësitë e tij (Muhamedit a.s) që iu shpallën Musait të cilat nuk gjenden në këto që ne i kemi shpikur së fundmi ( e ka fjalën për Telmudin e libra të tjerë).
Kea’b ibnu Usejdi iu drejtua Zubejr ibn Betas dhe i tha: “E çfarë të pengon ta pasosh atë o Ebu Abdilah? Ai tha: “Ti. – Po pse? Teurati kurrë nuk të ka penguar për ta pasuar atë. – ti je udhëheqësi dhe drejtuesi ynë të cilit i kemi dhënë besën dhe i bindemi. Nëse ti e pason atë edhe ne do ta pasojmë dhe nëse e rrefuzon edhe ne e rrefuzojmë. Pastaj Amr ibnu Keab u kthye nga unë dhe filloi të më tregojë bisedën që ndodhi mes tyre deri në pikën kur Keabi tha: Nuk kam çtë them tjetër veç asaj që thashë. Unë kurrë nuk mund ta pranoj që të bëhem pasues i dikujt (sepse jam udhëheqës). [1]
Dhe është pikërisht kjo arsyeja që e pengoi firaunin që të pranoi Musain a.s. Ai fillimisht kur i’u bë e qartë e vërteta dhe udhëzimi gati e pranoi që të pasonte Musën a.s, por e pengoi ndërhyrja e ministrit të tij Hamanit i cili tha: “Nga një Zot që adhurohet do të kthehesh në një zot që adhuron dikë tjetër?! Atëherë firauni tha: “Po, ke të drejtë.”, dhe e refuzoi besimin.
Ibnu Is’haku ka përmendur se Abdullah ibnu Ebi Bekri që ka thënë: “ Më kanë treguar për Safijen të bijën e Hujej ibni Ahtabit që ka thënë: “Unë kam qenë fëmija më i dashur për babain tim dhe për xhaxhain tim Ebu Jasinin. Kur profeti a.s mbëriti në Medine edhe ata shkuan që ta shohin. Në darkë kur u kthyen dëgjova xhaxhain tim ti thoshte babait: “A është pikërisht ai? – Tha: “Po”- A arrin ta dallosh dhe të jesh i sigurt për këtë? – Tha: Po – tha: Çfarë ndien në shpirt për të? – Tha: Urrejtje, dhe armiqësi për të, uall-llahi, sa të jem gjallë.”
Jehudët janë një popull i ndëshkuar me zemërimin e Allahut dhe ata janë të njohur për urrejtjen dhe armiqësinë e tyre ndaj profetëve të Zotit përgjatë gjithë historisë. Madje, sikurse na njofton Allahu i gjithdijshëm, të parët dhe dijetarët e tyre i patën dhënë mundim Musait a.s. Edhe ata që erdhën pas tyre janë kriminelë e vrasës profetësh. Kështu e vranë Zekerian dhe djalin e tij Jahja.
Të shumtë janë profetët e vrarë nga dora gjakatare e tyre. Madje kanë arritur që në një ditë të vetme të vrasin 70 profetë dhe në fund të ditës dilnin në treg sikur asgjë të mos kishte ndodhur. Ata planifikuan që edhe Mesihun ta vrasin dhe ta kryqëzojnë por Allahu i lartësuar e nderoi profetin e tij që ta poshtëronin këto krijesa të ulta. Ai hodhi shëmbëlltyrën e isait a.s mbi dikë tjetër të cilin e vranë dhe e kryqëzuan.
Edhe vulën e profetëve, Muhamedin a.s, u përpoqën ta vrasin shumë herë, por ishte Allahu i lartësuar që e mbrojti prej tyre. Për një popull me këto cilësi nuk është shumë të mendohet se zgjedh kufrin kundrejt imanit qoftë edhe për një shkak të vetëm nga shkaqet e refuzimit që kemi përmendur, apo për dy apo për më shumë. Shih “Hidajetu Hijara.” të imam Ibnul kajim.