– “Vallë, a nuk e dinë ata se Allahu i di sekretet e tyre dhe çdo bisedë të fshehtë dhe se Allahu është Ai që i di të gjitha të fshehtat?” – Zoti i di gjitha, prandaj Ai do t’i shpërblejë për gjithçka që kanë bërë. Këto ajete flasin për një munafik, që quhej Talebe. Ai shkoi tek Profeti dhe i kërkoi që ta luste Allahun që ta furnizonte me të mira. Ai pretendoi se, nëse Allahu do t’i jepte, ai do të falte sadaka, do të mbante lidhjet farefisnore dhe do të ndihmonte nevojtarët. Profeti u lut për të, dhe vërtet ai u pasurua shumë.
Me kalimin e kohës, Talebe u largua nga Medina dhe vinte gjithnjë e më rrallë në xhami gjatë ditës. Më pas u largua edhe më tepër, duke marrë pjesë veçse në namazet e xhumasë. Profeti e vërejti mungesën e tij. Kur erdhi çasti, Profeti dërgoi njerëz që t’i merrnin zekatin e detyrueshëm sipas ligjit të Zotit. Por Talebe tha: “Kjo është thjesht xhizje. Zekati që ju kërkoni prej meje është, në fakt, vëllai i xhizjes, që ua merrni ehlul kitab-ëve.”
Kur zekatmbledhësit u kthyen te Profeti, ai tha: “Mjerë për Taleben! Mjerë për Taleben! Mjerë për Taleben!” Kur u shpall ky ajet, – që flet për Taleben dhe të ngjashmit me të, – disa anëtarë të familjes së Talebes shkuan dhe i treguan se ç’kishte thënë Profeti. Atëherë, Talebe shkoi menjëherë tek Profeti, që t’ia jepte vetë zekatin, por Profeti nuk ia pranoi. Po kështu vepruan me të edhe Ebu Bekri me Umerin. Talebe vdiq në kohën e Uthmanit.